Giorgio Gallina

Από την αδημοσίευτη συλλογή:

Οι χώρες που δεν πήγαμε

1. Ο πρόξενος

Πριν από χρόνια. Δρόμοι άγνωστοι, σπίτια αυστηρά, χρώματα άλλου γούστου, μια βόρεια πολιτεία, ξεβρασμένη στη Μεσόγειο. Χτυπώ την πόρτα. Ο άνθρωπος που τον λέμε ο πρόξενος με περιμένει. Μπαίνω και του δίνω τις φωτογραφίες που έβγαλα προχτές. Τις κοιτά ικανοποιημένος. Μου λέει είναι οι σωστές, οι άλλες από τον αυτόματο στους σταθμούς είναι αναξιόπιστες. Βγάζει από συρτάρι το κλεμμένο διαβατήριο. Βρίσκει την σωστή σελίδα. Ξεκαρφώνει την άλλη φωτογραφία, τοποθετεί προσεκτικά την δική μου. Μου διαβάζει αυτό που θα γίνει το νέο όνομά μου. Αν δεν κάνω λάθος, στην ξένη γλώσσα που θα γίνει δική μου σημαίνει κάποιο πτηνό. Σφίγγουμε σοβαροί τα χέρια. Η όλη ατμόσφαιρα έχει κάτι το επίσημο. Σχεδόν ιερό, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε ούτε εκείνος ούτε εγώ. Λίγο αργότερα καθισμένος στο βαγόνι της δεύτερης θέσης φυλλομετρώ το διαβατήριο. Σταθμοί και σύνορα οδηγούν κάπου αλλού. Αλλά δεν το ξέρω.


2. Ο λάθος σταθμός

Κι αν έξαφνα το τραίνο σταματήσει
Και σε μια λάθος κατέβεις πολιτεία
και λεωφορείο από χαμένους δρόμους
σε ταξιδέψει αλλού και σε άλλους χρόνους
και αναπάντεχα βρεθείς πιασμένος
στα δίχτυα κόσμου που τον πίστευες χαμένο
Μην γελαστείς. Μείνε άγρυπνος και ξέρε
πως της συντέλειας πλησιάζει ώρα
Γιατί θυμώνει ο ποταμός και παίρνει
Στα αφρισμένα του το ρέμα όποιον ξεχνάει
Και σε άγνωστα βαθιά νερά τον ταξιδεύει
Για να μιλάει με τα κοράλλια και τα φύκια
Γι’ αυτό μην γελαστείς, μην πεις δεν είναι
Ο σωστός σταθμός αυτός όπου έτυχε να φτάσεις
Είναι πιο σωστό στο λάθος να υπακούσεις
Ξέρει καλύτερα αυτό ποιος είναι ο δρόμος.


3. Balcan express

Βαλκάνια, πριν ή μετά τα σύνορα. Στο έβγα του δάσους, άγνωστος σταθμός. Αναμένεται ανταπόκριση. Στάση μια ώρα. Φόντο ποιμενικό: Άρρωστα ποτάμια ξερνάνε στρόντιο στον Θερμαϊκό, ξεκοιλιασμένα γεφύρια και χωράφια αιμορραγούν, συρματοπλέγματα και η ταμπέλα με τη νεκροκεφαλή: Προσοχή νάρκες. Μια τρώγλη υποκρίνεται το κυλικείο. Αέρας άρρωστος από καπνό. Πρόσωπα έτοιμα για ένα ακόμα εμφύλιο ή ένα μεθύσι με κακό ποτό. Στο λασπωμένο πάτωμα λεκέδες από το αίμα που χύθηκε αιώνες πριν ή αίμα που όπου να ναι θα χυθεί. Στην πόρτα φρουρός εφ’ όπλου λόγχη. Η σκιά του τρυπάει το βρώμικο παράθυρο, μπήγεται και μας ξεσκίζει το πλευρό. –Πασαπόρτι!!! Ο έλεγχος αρχίζει. Ανήσυχες κινήσεις και ματιές. Μόνο ο τυφλός λυράρης πλάι στο παράθυρο μοιάζει πετρωμένος. Ξαφνικά γυρνά και με καρφώνει με τα αδειανά του μάτια. Τα πρόσωπό του μοιάζει με την φωτογραφία στο κλεμμένο διαβατήριο. Τρία σφυρίγματα. Η αμαξοστοιχία κινείται. Όπισθεν ολοταχώς.

Advertisements