Πόση ανάπτυξη αντέχει ακόμα το Μαρούσι;

 

 // Γράφει ο Νίκος Καρούσος* //

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στην τοπική εφημερίδα Αμαρυσία, στο πλαίσιο προβολής της Δημοτικής Παράταξης ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΕΡΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ, η οποία αποτελεί συνέχεια της Δημοτικής Κίνησης «Κόντρα Στον Καιρό», που συμμετείχε ενεργά στα πολιτικά και πολιτιστικά δρώμενα της πόλης του Αμαρουσίου από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 μέχρι το 2014. Γιατί, πέραν όλων των αυτονόητα απαραίτητων (απορρίμματα, ηλεκτροφωτισμός κ.λπ. που σημειωτέον ούτε αυτά διεκπεραιώνονται αποτελεσματικά), ανάπτυξη θεωρούμε πως είναι και η ανάδειξη της παράδοσης. Δυστυχώς το Μαρούσι δεν ευτύχησε να αναδείξει δημοτικούς άρχοντες  που να ενδιαφερθούν για τη διατήρηση της παράδοσης και της φυσιογνωμίας του προαστιακού χαρακτήρα της πόλης. Είναι εντυπωσιακό ότι ένας Δήμος με την έκταση και τον πληθυσμό της πόλης μας, δεν διαθέτει ούτε μια αίθουσα πολιτιστικών εκδηλώσεων ούτε ένα πνευματικό κέντρο. Οι χώροι που παράγουν πολιτισμό είναι το θέατρο «Διθύραμβος», ο χώρος τέχνης «Ιδιόμελο» και ο κινηματογράφος «Διάνα», που σε πείσμα των καιρών προβάλλει ταινίες υψηλού αισθητικού και καλλιτεχνικού επιπέδου.

Είναι γνωστό πως συγκεκριμένα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα προωθούν και υποστηρίζουν Δημοτικές Αρχές που υπηρετούν χωρίς αντιρρήσεις τις οικονομικές και επιχειρηματικές δραστηριότητές τους στην πόλη μας. Γεγονός που φυσικά, δεν θα εμπόδιζε ούτε τα μεν ούτε τις δε, να διαθέσουν κονδύλια για την τέχνη, τον πολιτισμό και την παράδοση της πόλης, αν διέθεταν στοιχειώδη αισθητική καλλιέργεια και ευαισθησία. Για το λόγο αυτό, πέρα από το σημαντικότατο ζήτημα του υπερκορεσμού της πόλης, η δημοτική μας παράταξη προβάλλει σαν όραμα την ανάδειξη της παράδοσης, με τη δημιουργία και προώθηση δραστηριοτήτων που έχουν σχέση με τις τέχνες και τον πολιτισμό. Επίσης τη δημιουργία ήπιων αθλητικών δραστηριοτήτων, αποκλειστικά για τους πολίτες, στον χώρο των ολυμπιακών  εγκαταστάσεων, όπου δυστυχώς, παράλληλα με τη μεταφορά του καζίνου της Πάρνηθας, σχεδιάζονται φαραωνικών διαστάσεων έργα για την «αξιοποίηση» του χώρου.

Σε απόσταση λίγων δεκαετιών: Οι δύο εικόνες του Αμαρουσίου    

«Η πόλις γενικά κατά την σημερινήν περίοδον, τόσο εις το κέντρον, όσον και τας συνοικίας της, εμφανίζει ζωηρόν οικοδομικόν οργασμόν. Πλην του εξ 25 ορόφων ανεγειρόμενου επί εκτάσεως 52 στρεμμάτων κτηρίου του Ο.Τ.Ε., το οποίον θα στεγάσει τας εξ 6.000 υπαλλήλων αποτελουμένας διοικητικάς αυτού υπηρεσίας, οπουδήποτε και αν στρέψη κανείς το βλέμμα του θα ίδη ανεγειρομένας πολυκατοικίας, μονοκατοικίας και επαύλεις». (Απόσπασμα από την εικόνα του Αμαρουσίου στο μισά της δεκαετίας του ’70, όπως αυτή αποτυπώνεται στο βιβλίο «Αμαρούσιον, Το Αρχαίον Άθμονον» του Ανδρέα Χρήστου Ζαγκλή).

«Η κατάσταση του αστικού χώρου του Αμαρουσίου χαρακτηρίζεται τα τελευταία χρόνια από φαινόμενα κορεσμού, με συνέπειες την επιδείνωση της ποιότητας διαβίωσης των κατοίκων και των εργαζομένων και την υπονόμευση της οικονομικής ανάπτυξης. Η κυκλοφοριακή υπερφόρτωση, ο εφιάλτης της στάθμευσης, η ευτέλεια και δυσλειτουργικότητα των δημόσιων χώρων σχηματίζουν εικόνα παρακμής και προοιωνίζονται ακόμη δυσκολότερο μέλλον…». (Απόσπασμα από την πρόταση αναθεώρησης χρήσεων γης στο ∆ήμο Αμαρουσίου το έτος 2008).

Για το Μαρούσι χτες και σήμερα

Η παράθεση των δύο παραπάνω αποσπασμάτων αποτυπώνει με τον πιο εύγλωττο τρόπο πότε ξεκίνησε η μεγάλη αστικοποίηση του Αμαρουσίου και ποια αποτελέσματα έφερε αυτή στο άλλοτε καταπράσινο προάστιο, που διεκδικούσε -μαζί με την Κηφισιά- τον τίτλο του μοναδικού θέρετρου της Αθήνας.

Πριν από όχι πολλά χρόνια, ανεβαίνοντας τη Λεωφόρο Κηφισίας για μια βόλτα μέχρι την Πεντέλη, φτάνοντας στο Μαρούσι, περνούσες μέσα από περιοχές με πράσινο και ψηλά πυκνά δέντρα. Συνεχίζοντας δε προς Μελίσσια, η ανάσα από το βουνό γέμιζε τα πνευμόνια σου με καθαρό αέρα. Με αυτές τις εικόνες και την προσδοκία για μια καλύτερη ποιότητα ζωής, μετακινήθηκαν από το κέντρο της Αθήνας πολλοί συμπολίτες μας προς τα βόρεια προάστια κι έτσι η Αθήνα άρχισε ουσιαστικά να χάνει τα προάστιά της, την ανάσα της.

Από τότε μεσολάβησαν σημαντικές παρεμβάσεις που μετέβαλαν δραματικά την όλη εικόνα. Όσοι πρόλαβαν τα χάρηκαν όλα αυτά, αφού πολύ σύντομα τα «ανακάλυψε» το νέο ρυθμιστικό, ψάχνοντας για νέες επεκτάσεις. Γιατί βέβαια δεν ήταν αρκετή η κατάντια του κέντρου της Αθήνας, έπρεπε να προχωρήσει η ίδια «αναπτυξιακή» μανία και προς τα τελευταία κομμάτια φυσικής γης στην υπόλοιπη Αττική.

Με μια δορυφορική ματιά στο Λεκανοπέδιο της Αθήνας, βλέπει κανείς αμέσως, πόσο πεπερασμένο είναι. Στην αγκαλιά του ασφυκτιά ο μισός περίπου πληθυσμός της Ελλάδας. Χωρίς σχέδιο, χωρίς οργάνωση, χωρίς αυστηρή και κωδικοποιημένη πολεοδομική νομοθεσία, εγκαταλείφθηκε με μεγάλη ευκολία στην προχειρότητα, σε πυροσβεστικές και όχι σχεδιασμένες λύσεις και κυρίως σε συμφέροντα παντός τύπου, μεγάλα ή και μικρά πελατειακού τύπου.

Κοινόχρηστοι χώροι καταπατήθηκαν, πράσινες ανάσες αποχαρακτηρίστηκαν και η αυθαίρετη δόμηση δεν υπέστη ποτέ καμία σοβαρή παρενόχληση, επειδή το κράτος δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να ελέγξει τίποτα.

Μαζί με τον πληθυσμό, τη μετακίνηση στα βόρεια ακολουθούν και τα «αναπτυξιακά προϊόντα», κτίρια γραφείων, malls – υποτίθεται «νέες θέσεις εργασίας». Η ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων από τη χώρα, αποτέλεσε μια ακόμη μοναδική ευκαιρία εξαπάτησης των κατοίκων του Αμαρουσίου. Έργα άσχετα με τους Αγώνες ονομάστηκαν ολυμπιακά, προκειμένου να αλλάξουν οι χρήσεις γης, και τερατώδεις κατασκευές ονομάστηκαν προσωρινές, προκειμένου να καμφθούν οι αντιδράσεις των κατοίκων.

Ο κ. Μιχαήλ. Δεκλερής, επίτιμος αντιπρόεδρος του ΣτΕ, σε ομιλία του, πολλά χρόνια πριν, με θέμα «Η Ιδιωτικοποίηση της Δημοσίας Κτήσεως», προφητικά επεσήμανε πως «…με την υψηλή τέχνη της νομοθετικής πανουργίας, η Ελληνική Δημοκρατία γίνεται «Ελλάς Α.Ε.» και εκποιείται».

Οι επεκτάσεις των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς που έγιναν εν τω μεταξύ, βοήθησαν, προσωρινά, στην άμβλυνση του προβλήματος. Όμως χωρίς τη αποθάρρυνση της μείωσης χρήσης του αυτοκινήτου, και με την κατασκευή νέων αυτοκινητόδρομων, το όποιο κέρδος εξανεμίστηκε ταχύτατα.

Στη δύσκολη για τη χώρα μας δεκαετία του’50, μετά από μια κατοχή και έναν εμφύλιο, υπήρξε πρόνοια για την απαλλοτρίωση και εξασφάλιση των χώρων της περίφημης Λεωφόρου Σταυρού-Ελευσίνας, δηλαδή της Αττικής Οδού που υλοποιήθηκε μισόν αιώνα μετά! Στις μέρες μας, εκποιούνται δάση,  πλατείες, παραρεμάτιες περιοχές, αιγιαλοί και μεγάλοι ελεύθεροι χώροι, μεταξύ των οποίων οι Χώροι Εργοταξιακής  Υποστήριξης (ΧΕΥ), χωρίς καμιά μέριμνα για την μελλοντική λειτουργία της πόλης και τις ανάγκες της.

Η Δημοτική Παράταξη «Κόντρα Στον Καιρό» επεσήμανε από το 2006 τις ανησυχίες για το μέλλον της πόλης μας, και τις διατύπωσε διεξοδικά σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, με αποκορύφωμα την παρέμβαση του επικεφαλής της Κίνησής μας και υποψηφίου δημάρχου, Λευτέρη Μαγιάκη, στο τελευταίο προ των εκλογών φύλλο στην διαχρονική ΑΜΑΡΥΣΙΑ, με τίτλο «Όχι στο Μαρούσι-Eλντοράντο».

Δυο πολύ ενδιαφέροντα σχετικά δημοσιεύματα στην προαναφερθείσα εφημερίδα της πόλης μας, ήρθαν να τις ενισχύσουν.

  • Στο πρώτο στις 15/1/2007 με τίτλο «Πληθυσμιακή έκρηξη» αναφέρεται, μεταξύ των άλλων, πως εντελώς διαφορετική –και δυστυχώς χειρότερη– εικόνα από τη σημερινή θα παρουσιάζουν τα Βόρεια Προάστια εντός της επόμενης δεκαετίας. Εύκολα θα διαπιστώσει κάποιος ότι η κατάσταση στα Βόρεια Προάστια και ειδικά στο Μαρούσι, θα γίνει ακόμη πιο δραματική.
  • Στο δεύτερο στις 06/02/2007 με τίτλο «Δημοφιλή ακίνητα» τονίζεται, πως την ώρα που τα Bόρεια Προάστια υποχωρούν στις προτιμήσεις των υποψήφιων αγοραστών ακινήτων, το Μαρούσι ακολουθεί αντίθετη πορεία, αναδεικνυόμενο σε ιδανικό τόπο για τη στέγαση επιχειρήσεων αλλά και ιδιωτών.

Όμως για το Μαρούσι ο δρόμος προς την καταστροφή δεν φαίνεται να έχει τέλος. Σε όλα τα παραπάνω, ήρθε να προστεθεί η πρόσφατη απόφαση για μεταφορά του καζίνου της Πάρνηθας στη Λεωφόρο Κηφισίας στο κτήμα Δηλαβέρη, στα όρια μεταξύ των Δήμων Αμαρουσίου και Χαλανδρίου. Μια απόφαση που στερείται οποιασδήποτε νομιμοποίησης, αφού ελήφθη αγνοώντας προκλητικά τόσο τους Δήμους της περιοχής, όσο και κάθε έννοια συμμετοχικότητας και διαφάνειας. Η λειτουργία μιας χρήσης σε εικοσιτετράωρη βάση, θα μεταφέρει έναν τεράστιο κυκλοφοριακό φόρτο σε μια περιοχή ήδη υπερκορεσμένη.

Ιδιαίτερη εντύπωση προξενεί, ο ευφημισμός του σχετικού νόμου Ν. 4277/2016 «Περί χωρικού σχεδιασμού-βιώσιμης ανάπτυξης»(!), καθώς και της Τεχνικής Έκθεσης που απαιτείται για την Προέγκριση Εκπόνησης Ειδικού Χωρικού Σχεδίου, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ, παρουσιάζεται η όλη «επένδυση» σαν ευλογία για την πόλη!

Αλήθεια, ποιος αποτιμά την υγεία των πολιτών, την καταστροφή του περιβάλλοντος, τις επιπτώσεις στην οικονομία των γύρω περιοχών, αλλά και σε αυτή των παικτών. Και βέβαια, ούτε λόγος να γίνεται για την εγκληματικότητα που ακολουθεί πάντα αυτού του είδους τις «επενδύσεις». Η ανησυχία του αείμνηστου Ανδρέα Ζαγκλή έγινε ο εφιάλτης που ζούμε σήμερα.

Η κληρονομιά της διοίκησης των Τζανίκου-Πατούλη τα τελευταία 25 χρόνια, είναι απίστευτα δραματική. Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις. Το Μαρούσι δεν μπορεί πλέον να ξαναγίνει το προάστιο των παιδικών μας χρόνων.

Όμως το όραμα της Δημοτικής Παράταξης ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΕΡΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ, απόλυτα ρεαλιστικό και εύκολα πραγματοποιήσιμο, είναι να γίνει το Μαρούσι μια πόλη ανθρώπινη, βιώσιμη και φιλική για τους κατοίκους της, για τους ανθρώπους που εργάζονται σ’ αυτήν, αλλά και για τους επισκέπτες της.

Καλούμε τους συμπολίτες μας, να λάβουν σοβαρά υπόψη το διακύβευμα των επόμενων εκλογών που θα είναι καθοριστικό για τη φυσιογνωμία της πόλης μας, αλλά και για το μέλλον των επόμενων γενεών.

Τους καλούμε να αξιολογήσουν τα «οράματα» των άλλων συνυποψηφίων μας, που άσκησαν διοίκηση στο Δήμο και την Περιφέρεια.

Να πάρουν υπόψη τους ότι με τις πράξεις τους ή τις παραλείψεις τους τόσα χρόνια, είναι και αυτοί υπεύθυνοι για τη σημερινή άναρχη ανάπτυξη της πόλης.

Να σκεφτούν πως σε μια πόλη σαν το Μαρούσι που δεν διαθέτει έναν δημοτικό χώρο εκδηλώσεων, πέραν όλων των αυτονόητα αναγκαίων (απορρίμματα, ηλεκτροφωτισμός κ.λπ.), ανάπτυξη είναι η ανάδειξη της παράδοσης, με την δημιουργία και προώθηση δραστηριοτήτων που έχουν σχέση με τις τέχνες, και τον πολιτισμό. Ανάπτυξη τέλος είναι η δημιουργία ήπιων αθλητικών δραστηριοτήτων αποκλειστικά για τους πολίτες, στο χώρο των ολυμπιακών εγκαταστάσεων.

Γιατί το ερώτημα εντέλει για τον κάθε πολίτη που ζει στην πόλη μας, χωρίς τεκμηρίωση πολεοδόμων ή άλλων ειδικών περιβαλλοντολόγων, είναι απλά: Πόση ανάπτυξη αντέχει ακόμα το Μαρούσι;

Η απάντηση είναι κατηγορηματική και πρέπει να γίνει συνείδηση όλων: Ούτε το Μαρούσι ούτε η Αττική αντέχουν πλέον άλλη ανάπτυξη!

 

*Ο Νίκος Καρούσος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1954 και κατοικεί στο Μαρούσι από το 1989. Είναι διπλωματούχος Πολιτικός Μηχανικός και ασχολείται με τα προβλήματα της πόλης από το 2000.

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.