Ένας συνάδελφος του Παπαδιαμάντη από τις Φιλιππίνες

// Γράφει ο Τζέιμς Εβερλίτο Σαλούντες //

Το κείμενο που ακολουθεί –και που μας προώθησε φίλος του Χαρτογράφου εκπαιδευτικός- είναι αυθεντικό. Είναι γραμμένο από ένα μικρό μετανάστη από τις Φιλιππίνες, τον Τζέιμς Εβερλίτο Σαλούντες (7ο Λύκειο Παγκρατίου, Άλσος), και όχι από κάποιο λογοτέχνη που παρωδεί αριστοτεχνικά τον Παπαδιαμάντη, αντλώντας έμπνευση από αντίστοιχες αριστοτεχνικές παρωδίες στις οποίες διέπρεπε παλαιότερα ο αξέχαστος Μέντης Μποσταντζογλου. Γράφτηκε ως εργασία στην τάξη, σε 40 λεπτά, και το ζητούμενο από τους μαθητές ήταν να δώσουν ένα δικό τους τέλος στη «Φόνισσα» που διδάχτηκαν στο σχολείο. Ο μικρός συγγραφέας κατάφερε να μιμηθεί με αγάπη, αλλά και παιγνιώδεις αποκλίσεις, το γλωσσικό ύφος του Παπαδιαμάντη και να αναφερθεί στα θεία και την μετά θάνατον ζωή με τρόπο που δείχνει ουσιαστική επικοινωνία με τον Σκιαθίτη! Και κάτι ακόμα: Η γραφή του Σαλούντες θυμίζει και κάποιους άλλους μεγάλους που μάλλον δεν έχει ακόμη γνωρίσει: Τον αρχαίο Λουκιανό τον Σαμοσατέα και τον έξοχο Ισπανό Κεβέντο που μας μιλούν για την Κόλαση, κάνοντάς μας να ανατριχιάζουμε και ταυτόχρονα να ξεκαρδιζόμαστε. Εννοείται ότι η ελπιδοφόρα περίπτωση του νεαρού συναδέλφου του Παπαδιαμάντη θα ήταν το ίδιο λαμπερή και λιγότερο σπάνια αν, όπως έπραξε η άξια δασκάλα του, είχαμε περισσότερο στο μυαλό μας να τρέφουμε τα παιδιά μας με τα διαχρονικά αριστουργήματα της ελληνικής και της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Αφού λοιπόν πρώτα παραθέσουμε το φινάλε του κλασικού έργου, αφήνουμε τον συνεχιστή του κυρ Αλέξανδρου, να πάρει τον αναγνώστη μας από το χέρι και να τον ξεναγήσει εμπνευσμένα στην Κόλαση όπου οδηγεί, μετά την αυτοκτονία της, την παιδοκτόνο Φραγκογιαννού.


Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

«[…] Η Φραγκογιαννού απείχεν ακόμη ως δέκα βήματα από τον Αϊ-Σώστην.
Δεν είχε πλέον έδαφος να πατήση· εγονάτισεν. Εις το στόμα της εισήρχετο το αλμυρόν και πικρόν ύδωρ.
Τα κύματα εφούσκωναν αγρίως, ως να είχον πάθος. Εκάλυψαν τους μυκτήρας* και τα ώτα της. Την στιγμήν εκείνην το βλέμμα της Φραγκογιαννούς αντίκρυσε το Μποστάνι, την έρημον βορειοδυτικήν ακτήν, όπου της είχον δώσει ως προίκα έναν αγρόν, όταν νεάνιδα την υπάνδρευσαν και την εκουκούλωσαν και την έκαμαν νύμφην οι γονείς της.
— Ω! να το προικιό μου! είπε.
Αυταί υπήρξαν αι τελευταίαι λέξεις της. Η γραία Χαδούλα εύρε τον θάνατον εις το πέρασμα του Αγίου Σώστη, εις τον λαιμόν τον ενώνοντα τον βράχον του ερημητηρίου με την ξηράν, εις το ήμισυ του δρόμου, μεταξύ της θείας και της ανθρωπίνης δικαιοσύνης».

*ρουθούνια

Τζέιμς Εβερλίτο Σαλούντες

«-Ω! να το προικιό μου! είπε.
Έπειτα των συμβάντων, εκατέληξε η ψυχή της εις την Θείαν δίκην. Προεδρεύων ο Θεός και μάρτυρ ο αϊ-Γιάννης.
-Ταύτη η γυνή πολλά πολύ κακόν εποίησε ενώ επίστευε ότι είχε θεία βοήθεια, είπε αϊ-Γιάννης.
-Πού βρίσκομαι;! ρώτησε η Φραγκογιαννού τρομαγμένη.
-Γυναίκα, αλήθεια είναι ταύτα ότι εφόνευες κοριτσάκια ώστε να αποφύγουν τας δυσκολίας της ζωής; Το coup de grâce έγινε από αγάπη ή από απλή ελεημοσύνη;
-Θεέ μου, επίστευα ότι τες έσωζα από μίαν μίζερην ζωήν ως η δικιά μου. Ουδεμία στιγμή εφόνευσα κοράσια σκεπτόμενη τι θα χάσουν διότι οι γονείς θα έπρεπε να δουλεύουν για το προικιό των και τα κοράσια να υποφέρουν μετέπειτα εις τας χείρας του ανδρός τους. Από αγάπη τρυφερή, δεν τα έσωσα; είπε η Φραγκογιαννού.
-Έχασες την ευαισθησίαν σου όχι όμως την περηφάνια σου. Έως την Δευτέραν Μου Παρουσία, εις την κόλασιν καταδικάζω σε εξαιτίας της ελλείψεως ανθρωπότητος εις την καρδίαν σου.
Ούσα μη μετανοημένη διότι ακολούθησε την καρδία της, αποδέχθηκε την τιμωρίαν της και Χερουβείμ και Σεραφείμ οδήγησαν αύτη εις τον οίκο της. Η τιμωρία της αρκετά ειρωνική. Ζώσα σε μίαν έρημον μετά των κορασίδων που εφόνευσε αλλά δίχως την δυνατότητα νερού να πιη. Κατά εντολάς του Θεού, τα κοράσια δεν ήσαν υποχρεωμένα να δώσουν εις τη Χαδούλα νερό να πιη.
Τελείωσαν αι δυστυχίες για τα κοράσια τη Σκιάθου. Έως τον γάμο τους;».

1 Comment

  1. Ευχαριστούμε τον Χαρτογράφο για τον θαυμάσιο τρόπο με τον οποίο αγκάλιασε το κείμενο του μαθητή μας!!! Δυο διορθώσεις: Ο δαίμων της πρεσβυωπίας παρεισέφρυσε σε κάποιο κρίκο της αλυσσίδας προωθήσεων επί προωθήσεων μεταξύ συναδέλφων και έκανε το επίθετο του μαθητή να γίνει «Σολούντες» αντί «Σαλούντες» 2)πλην της αρχικής φιλολόγου που ανέθεσε την εργασία, οι υπόλοιποι της αλυσσίδας ούτε καν φανταστήκαμε οτι το κείμενο δεν ήταν εργασία στο σπίτι αλλά απροειδοποίητη ανάθεση εντός αιθούσης και γράφτηκε σε σαράντα λεπτά!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.