Μάκβεθ ή η τέχνη καταστρέφει

// Γράφει η Μαρίνα Μαροπούλου //

Όσα πολύ συγκεκριμένα θα καταθέσω επέχουν θέση εισαγωγής στην τελευταία ταινία του Νίκου Κορνήλιου «Η Τέχνη καταστρέφει». Κινούνται γύρω από τον σαιξπηρικό Μάκβεθ και το μύθο του, η προετοιμασία για την παράσταση του οποίου αποτελεί το κεντρικό «εύρημα» και τον άξονα γύρω από τον οποίο εξελίσσεται η πλοκή του έργου, αλλά και το ευδιάκριτο υπο-κείμενο, που τροφοδοτεί, ευρύτερα, με ποικίλο «υλικό», με μοτίβα και σύμβολα, την οικοδόμηση της απαιτητικής, καλλιτεχνικής δημιουργίας που έχουμε μπροστά μας.

Η σημασία του μύθου του Μάκβεθ για τις ανδροκρατούμενες κουλτούρες είναι θεμελιώδης. Από κοινού με την Ορέστεια (και την ατιμώρητη μητροκτονία της) ο Μάκβεθ αποτελεί έναν από τους θεμελιωτικούς μύθους του συστήματος που αποκαλούμε Πατριαρχία, το οποίο, εκτός από τα πολλά που συνεπάγεται σε επίπεδο αρχών και κανόνων, συνειδητών συμπεριφορών, επιθυμιών και φαντασιώσεων, ιδρύει και στηρίζει την κρατούσα συμβολική τάξη, τα κυρίαρχα νοήματα δηλαδή με βάση τα οποία συγκροτούμε την οργάνωση και κατανόηση του κόσμου. Για το λόγο αυτό ο μύθος του Μάκβεθ αποτελεί ταυτόχρονα και, όχι τυχαία, πηγή των μισο-γυνιστικών αρχετύπων/ στερεότυπων και γυναικείων αποσιωποιήσεων (;) που μας περιβάλλουν και κατοικούν μέσα μας.

Η υπόθεση του έργου του Σαίξπηρ: Ο γενναίος στο πεδίο της μάχης και αφοσιωμένος μέχρι θανάτου στο βασιλιά του, δηλαδή στην ιεραρχία και την πολιτική τάξη, στρατηγός και εξάδελφος του βασιλιά Μάκβεθ, –«μνηστήρας της πολεμικής θεάς» (σ. 13)- πέφτει στα δίκτυα, κακών, θηλυκών δυνάμεων, οι οποίες θα τον «μαγεύσουν». Παρεμβαίνοντας μεταξύ ανδρικού «πόθου» και πράξης, μεταξύ ανδρικής επιθυμίας –«να γίνει μέγας και τρανός» (σ. 17)- και απόφασης, οι αδελφές μάγισσες-διαχειρίστριες των ατιθάσευτων δυνάμεων της φύσης -γνώστριες του άγνωστου χρόνου και η επικοινωνούσα μαζί τους μοχθηρή σύζυγος Λαίδη Μάκβεθ, η οποία «θα ενσταλάξει στα αυτιά του Μάκβεθ θάρρος», προκειμένου να κάμψει τους δισταγμούς του και να διαπράξει τον φόνο (σ. 24), θέτοντας με παραδειγματικό τρόπο σε κίνηση τεχνικές πειθούς που υπακούουν στη λογική: «ντροπή κύριέ μου! Στρατιώτης και να φοβάσαι!» (σ. 100)- θα υποδαυλίσουν τη δίψα του για εξουσία, οδηγώντας σε ρήξη την σχέση βασιλιά-υπηκόου, πατέρα-γιού. Παγιδευμένος σε ένα ρόλο διεκδικητή/σφετεριστή της εξουσίας, ο κακός γιός-υπήκοος Μάκβεθ θα σφετεριστεί το βασιλικό αξίωμα δολοφονώντας τον καλό-πατέρα βασιλιά Ντάνκαν. Η άνοδος και η παραμονή του Μάκβεθ στην εξουσία έχει όμως ως προϋπόθεση τη συνεχή επανάληψη του κύκλου βίας και αίματος, του εγκλήματος και της τιμωρίας, που τόσο εύστοχα ο Πολωνός αναλυτής του σαιξπηρικού έργου Jan Kott έχει παραστατικοποιήσει χρησιμοποιώντας την αλληγορική εικόνα της σκάλας της εξουσίας. Πάνω σ’ αυτήν την σκάλα της εξουσίας με τους εναλλασσόμενους ρόλους του ευεργετηθέντα και του προδότη, του θύτη και του θύματος, ο Μάκβεθ θα διαγράψει γρήγορα τη δική του πορεία που οδηγεί από το θρίαμβο στην πτώση, από τη νίκη στο θάνατο.

ΤΕΧΝΗ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ
-BACK HELD HANDS-

μια ταινία του Νίκου Κορνήλιου

Η ταινία συμμετείχε στο 42ο Διεθνές Φεστιβάλ του Sao Paulo, στο 58ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ενώ τιμήθηκε ομόφωνα με το Βραβείο Κοινού του Αθηνοράματος και το Ειδικό Βραβείο του 31ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.

ΣΥΝΟΨΗ
Ένας διάσημος ηθοποιός του θεάτρου, μετά από ένα έμφραγμα, καλεί κοντά του τις δύο κόρες του, από το Βέλγιο και τη Γαλλία. Προσπαθώντας να τις κρατήσει δίπλα του, τους προτείνει να ανεβάσουν μαζί έναν «Μάκβεθ για τρεις». Στη διάρκεια των προβών έρχονται στην επιφάνεια σκληρές αλήθειες για το παρελθόν, πικρίες και θυμοί απέναντι σε ένα πατέρα απόντα, δοσμένο ολοκληρωτικά στην τέχνη του. Εκείνος προκαλεί τις ηθοποιούς-κόρες τους να χρησιμοποιήσουν το τραυματικό αυτό παρελθόν στην ερμηνεία των ρόλων. Μέσα από την εγγύτητα των διαδοχικών προβών τα ψυχικά ρήγματα βαθαίνουν.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ
Η Τέχνη,  ως γνωστόν,  σώζει. Επίσης, πίσω από την Τέχνη – την ισχυρότερη μορφή εξουσίας, τη λεγόμενη «πνευματική» –  έχουν καλυφθεί εγκλήματα κατά της ζωής, της ζωής ανθρώπων που βρέθηκαν δίπλα στους καλλιτέχνες. Ιδιαίτερα οι «μεγαλοφυείς» καλλιτέχνες χαίρουν μιας ιδιότυπης ασυλίας, της ασυλίας του Ωραίου. Η επικαιρότητα  έχει φέρει στην επιφάνεια πολλές τέτοιες καταστάσεις –η λίστα διαχρονικά είναι ατελείωτη– και η κοινωνία δείχνει να ανακαλύπτει αυτήν την  «πίσω αυλή» της τέχνης. Αυτή η αντίφαση – να δημιουργείς ομορφιά σκορπίζοντας γύρω την καταστροφή-  είναι το θέμα αυτής της ταινίας μέσα από τις σχέσεις μιας οικογένειας ηθοποιών κατά τη διάρκεια των προβών του «Μάκβεθ», ενός έργου που έχει στον πυρήνα του τη δίψα για την εξουσία.    

Παίζουν
Aurora Marion, Katia Leclerc O’ Wallis, Κώστας Αρζόγλου, Estelle Marion.

Συντελεστές
Εκτέλεση Παραγωγής: Ιφιγένεια Τζιμούλη
Κοστούμια: Αριάδνη Νικολούδη
Σκηνικά: Χρήστος Κωνσταντέλλος, Ιφιγένεια Τζιμούλη
Ήχος: Γιάννης Καραμήτρος, Ιάσονας Θεοφάνου
Σχεδιασμός / Μίξη Ήχου: Κώστας Μπώκος / Studio 19st
Εργαστήριο Εικόνας: Authorwave
Μοντάζ: Ευγενία Παπαγεωργίου
Φωτογραφία: Ολυμπία Μυτιληναίου GSC
Σενάριο: Νίκος Κορνήλιος, Ευγενία Παπαγεωργίου
Συμπαραγωγή: ΕΡΤ Α.Ε.
Παραγωγή / Σκηνοθεσία: Νίκος Κορνήλιος

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ – ΝΙΚΟΣ ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ
Γεννήθηκε στην  Αθήνα και έζησε ένα μεγάλο διάστημα στο Παρίσι.

Κινηματογράφος
Γύρισε τις ταινίες μεγάλου μήκους:
Ισημερία (1991), συμπαραγωγή Ελλάδας, Γαλλίας, Ιταλίας, τέσσερα βραβεία στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Το Αθώο Σώμα (1997), τρία κρατικά βραβεία, συμμετοχή στα φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Στρασβούργου και Καλκούτας.
Ο Κόσμος Ξανά (2002), συμπαραγωγή Ελλάδας, Γαλλίας, επίσημη συμμετοχή στα φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Karlovy-Vary, Montpellier και Tiburon-California.
Η Μουσική των Προσώπων (2008), ψηφιακή παραγωγή, ειδικό βραβείο της επιτροπής του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Συμμετοχή στο φεστιβάλ της Ζανζιβάρης.
Τρίτη (2010), ταινία μεγάλου μήκους Εργαστηρίου. Συμμετοχή στα φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, MardelPlata, Chennai-Madras και στο φεστιβάλ Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου του Σικάγο.
11 Συναντήσεις με τον Πατέρα μου (2012). Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και στο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου  και στα διεθνή φεστιβάλ Sao Paulo, Montpellier, Lecce, Yerevan καθώς, στο Φεστιβάλ Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Βαρκελώνης-Παρισιού-Νέας Υόρκης και στο Forum Ελληνικού Κινηματογράφου του Μονάχου.
Μητριαρχία (2014). Με τη συμμετοχή 60 γυναικών, ηθοποιών και προσωπικοτήτων. Συμμετοχή στις Νύχτες Πρεμιέρας, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης  και στο Διεθνές Φεστιβάλ του Sao Paulo. Η ταινία, υπό την αιγίδα της Διεθνούς Αμνηστίας, προβλήθηκε από πολλές κοινωνικές συλλογικότητες διεθνώς (Βαρκελώνη, Μπουένος Άιρες…) καθώς και στην Ελλάδα.
Το Κυπαρίσσι του Βυθού (2015). Πειραματική. Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, στο φεστιβάλ Ποίησης και Κινηματογράφου του Όσλο και στο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου της Αθήνας.
Παγκόσμια Ψυχή (2016), ταινία μεγάλου μήκους Εργαστηρίου, βασισμένη στα θεατρικά έργα του Τσέχωφ. Συμμετοχή στο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.
Η Τέχνη Καταστρέφει (2018), συμμετοχή στα φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και στο διεθνές φεστιβάλ του Sao Paulo. Βραβείο Κοινού και Ειδικό βραβείο της επιτροπής του Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.

Από Όλους τους Δρόμους του Κόσμου (2019), post-production.
Έχει γυρίσει επίσης την πειραματική μουσική ταινία Trois Mouvements (1982) και το ψηφιακό video-dance Το Μάτι του Ζώου (1996).

Θέατρο
Κυριότερες παραστάσεις:
Η Νύχτα των Ικέτιδων, στο Theatre National de Chaillot
Η Έβδομη Πύλη, στο Theatre National de Chaillot
Η Μίμηση της Σιωπής, στο Φεστιβάλ της Avignon
Ψευδώνυμοι, στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης της Πόλης του Παρισιού
Hχόπολις, αστικό θέαμα μέσα στην πόλη του Ivry
Όπως Σας Αρέσει, στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου
Οδός Μάμποτ,  στο Θέατρο Ροές
Ο Χοντρός και ο Λιγνός πάνε στον Παράδεισο, στο Θέατρο Σφενδόνη
Χαμ και Κλοβ, στο Booze
Τα Πικρά Δάκρυα της Πέτρα φον Καντ, στο θέατρο Χώρα
Τα Μονόπρακτα του Χάρολντ Πίντερ, στο θέατρο Αλκμήνη
Ονειρόδραμα, στο θέατρο Αλκμήνη
Χορός σε Κύκλο, στο Θέατρο Skrow
Αποσύμπλεξη, στο Θέατρο Skrow
Day for Night, στο Θέατρο Skrow

Δίδαξε υποκριτική στο Θεατρικό Εργαστήρι του Antoine Vitez στο Theatre des Quartiers και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.  Δίδαξε επίσης υποκριτική και κινηματογράφο στις σχολές Αρχή, Θέατρο των Αλλαγών και Εμπρός.

Μουσική
Έγραψε έργα για μουσικά σύνολα που παίχτηκαν σε πολλά ευρωπαϊκά φεστιβάλ (Ρώμη, Άμστερνταμ, Στρασβούργο, Ορλεάνη, Λονδίνο, Κάννες…).
Έγραψε επίσης τη μουσική για τις θεατρικές παραστάσεις και τις ταινίες του.

 

Σε ένα βαθύτερο ωστόσο επίπεδο ο μύθος του Μάκβεθ, καθώς δραματοποιεί με συμβολικό τρόπο την σχετική με τη βασιλική διαδοχή μετάβαση από την ιστορικά προγενέστερη αρχή της διαδοχής από τον ισχυρότερο εκ πλαγίου συγγενή (Μάκβεθ) στην αρχή της διαδοχής από τον πρωτότοκο γιο του θανόντα βασιλιά (Μαλκολμ), διαχειρίζεται παράλληλα τη σύγκρουση δύο, συνδεδεμένων με την αρχή της πατρογραμμικής γενεαλογικής καταγωγής, πατριαρχικών φοβιών με μια ανδρική επιθυμία: την καταγωγική ανθρώπινη προέλευση από την γυναίκα/ μητέρα, καθώς και τη γυναίκα/μητέρα ως πρώτη σημαίνουσα σχέση στα πρώτα στάδια ζωής της ανθρώπινης ύπαρξης με την επιθυμία μιας, καθαρής, ανδρικής αυτο-γέννησης.

Η παράδοση του Μάκβεθ στις γυναικείες δυνάμεις σηματοδοτεί μια οπισθοχώρηση σε μια προ-πολιτισμική κατάσταση, στην προ-οιδιπόδεια φάση, την οποία εμφανίζεται να χαρακτηρίζει μια γενικότερη συνθήκη αταξίας: αδυναμία διατήρησης των καθαρών κατηγοριών νοήματος, νοηματική αστάθεια και ρευστότητα, ανατροπή των σχέσεων ιεραρχίας, κλονισμός των οικογενειακών δεσμών, σύγχυση έμφυλων ρόλων, σύγχυση ανδρικών και γυναικείων χαρακτηριστικών, οριακές, μεικτές, «αλλοιωμένες» θηλυκές και αρσενικές «φύσεις»: άνδρες που κλαίνε σαν γυναίκες, γυναίκες που κάνουν σαν άνδρες, υπερχειλείς αλλά και ελλειμματικές ή ανολοκλήρωτες αρρενωπότητες, και ενταγμένα σε οικογενειακές σχέσεις πρόσωπα που έχουν μια θέση ατακτοποίητη μέσα σ’ αυτές: απ’ όπου «δεν γίνεται να φύγουν αλλά και δεν μπορούν να μείνουν» (σ. 113).

Η αποκατάσταση της διασαλευθείσας (πολιτικής) τάξης, η επαναφορά της ιεραρχίας και της καθαρότητας των πολιτισμικών κατηγοριών(την πολιτισμική ευταξία), θα έλθει μέσα από έναν συλλογικά επικυρωμένο τελετουργικό φόνο/ αντικατάσταση του Μάκβεθ-τυράννου, από το χέρι «ενός άνδρα που δεν τον γέννησε γυναίκα» (σ. 115), το στρατηγό Μακντάφ [που ξεριζώθηκε από τη μήτρα της μάνας του, μωρό, πριν γεννηθεί (με καισαρική τομή που ισοδυναμούσε στην εποχή του Σαίξπηρ με μητροκτονία)], ο οποίος, με μια κίνηση αναγνώρισης της ιεραρχίας, θα παραδώσει το στέμμα στο νόμιμο –σύμφωνα με τον πολιτισμικό κανόνα της πατρογραμμικής πρωτοτοκίας- διάδοχο, το γιο του δολοφονημένου βασιλιά Ντάνκαν και αντικαταστάτη του Μάκβεθ Μάλκολμ, ο οποίος «γυναίκα δεν έχει γνωρίσει ακόμα» (σ. 92). Εξορίζοντας ταυτόχρονα το γυναικείο στην μη αρθρώσιμη στο λόγο τρέλα, στην αντι-πολιτική βία, στο κλάμα και τελικά στον θάνατο αυτά τα αμόλυντα «καθαρά» ανδρικά πρόσωπα, αποκαθιστούν την τάξη του πολιτικού και του λόγου στον κόσμο. Το σαιξπηρικό έργο είναι γεμάτο από συμβολικές και πραγματικές πράξεις γυναικο-μητροκτονίας που μπαίνουν στην υπηρεσία της φαντασίωσης μιας καθαρής ανδρικής αυτο-γέννησης και ανα-γέννησης και συνέχειας.

Στο περιβάλλον της σημερινής ελληνικής κρίσης, ο γηραιός, άρρωστος και οικονομικά εξαθλιωμένος σκηνοθέτης-ηθοποιός και πρωταγωνιστής της ταινίας, κατά το πρότυπο του σαιξπηρικής κοπής τεχνάσματος «το θέατρο μέσα στο θέατρο, θα συλλάβει την ιδέα μιας εστιασμένης στην έμφυλη σχέση παράστασης του Μάκβεθ –του έργου, που θα το επαναλάβουμε, δραματοποιεί την ένταση μεταξύ δύο ανδρικών φαντασιώσεων: μιας «δυνάμει καταστροφικής και απόλυτης γυναικείας εξουσίας/δύναμης στο αναπαραγωγικό γεγονός» και «μιας επιθυμίας απόλυτης φυγής από αυτήν»– από τον ίδιο και τις δύο αποξενωμένες και «μακρινές» κόρες του. Η προετοιμασία της παράστασης, εστιασμένης στις σχέσεις Μάκβεθ –μάγισσας και Μάκβεθ- Λαίδης Μάκβεθ, επέχει τη θέση μιας διαβατήριας τελετής/περάσματος από τη μητρότητα στην πατρότητα, από τη μητρική κυριαρχία και επιρροή, κατά τη γέννηση και την παιδική ηλικία, στην πατρική κυριαρχία και επιρροή –της ηλικιακής ωριμότητας-, από την μητρική στην πατρική κληρονομιά/συνέχεια/ γενεαλογία, μέσω της μετακένωσης των μυστικών της ώριμης –πατρικής- υποκριτικής τέχνης, στις νέες ηθοποιούς-απογόνους του. Ο ελληνικός «Μάκβεθ για τρεις» αποτελεί ταυτόχρονα και μια «αρσενική γέννα», μέσω της οποίας θα επιχειρηθεί το ανταλλάξιμο του βιολογικού γεγονότος με το καλλιτεχνικό γεγονός, ζωής και τέχνης, αφού όπως λέει ο πρωταγωνιστής, «με τις ζωές μας κάνουμε θέατρο». Σε αντίθεση όμως προς τη σαιξπηρική εκδοχή, όπου ο Μάκβεθ εμφανίζεται ως άθυρμα των γυναικείων δυνάμεων, εδώ ο έλληνας Μακβεθ θα προσπαθήσει να αλλάξει το μεταξύ τους συσχετισμό ισχύος: θα φανταστεί έναν θεατρικό Μάκβεθ που «ιδιοποιείται» τη γυναικεία, νεανική, ζωτική δύναμη των δύο θυγατέρων του, ως όπλο κατά της μοίρας του, τον καλλιτεχνικό του θάνατο. Ή όπως θα πει η μοναδική επιζώσα μητέρα που εμφανίζεται επί της οθόνης «για να απορροφήσει από αυτές ως βαμπίρ νιάτα και ζωή».

Οι συστοιχίες που εγκαθιδρύονται μεταξύ των σαιξπηρικών θηλυκών προσώπων και των θυγατέρων του έλληνα Μάκβεθ που μοιράζονται τους ρόλους είναι εμφανείς: οι δύο θυγατέρες του, η Νάντια και η Αλεξάνδρα, οι κόρες της Μαργκό και της Αλμα αντίστοιχα, τελούν σε συμμετρία προς τις γηραιές μάγισσες και την Λαίδη, καθώς εναλλάσσουν μεταξύ τους την α-σεξουαλικότητα των πρώτων και την υπερ-σεξουαλικότητα της δεύτερης. Όπως ο σαιξπηρικός έτσι και ο ελληνικός Μάκβεθ είναι μια οικογενειακή τραγωδία, ένα «έργο δωματίου», μια τραγωδία εντός των «εσωτερικών» χώρων του «ιδιωτικού», μεταξύ ανθρώπων που μοιράζονται μεταξύ τους το ιδίωμα της συγγένειας (γεγονός που επιτονίζεται και από το ότι όλοι τους ανήκουν στην καλλιτεχνική «οικογένεια», είναι όλοι τους καλλιτέχνες). Για το λόγο αυτόν ανακαλούνται συνεχώς οι, διαταραγμένες, αξίες και πρότυπα, οι κανονικότητες, που θεωρητικά εμποτίζουν και μορφοποιούν τις εντός αυτών των χώρων προσωπικές και οικογενειακές σχέσεις. Το κάθε πρόσωπο μέσα σ’ αυτές προσλαμβάνεται και κρίνεται ανάλογα με τον ρόλο-πρότυπο που θα έπρεπε να εκπληρώσει/επιτελέσει.

Η ταινία όμως τολμά και κάτι άλλο. Πατώντας στην πατρική αρχή «με τις ζωές μας κάνουμε θέατρο», το βασικό credo του Έλληνα- σκηνοθέτη-ηθοποιού, τολμάει να βγάλει το μύθο του Μάκβεθ από το κείμενο και να τον βάλει μέσα σε μια ιστορία ζωής, τρέποντας την εξέλιξη αντίστοιχα, σε μια αντίστροφη προς την επιδίωξη του πατέρα, πορεία: από τη σκηνή στη ζωή. Αυτά τα «αδιάβαστα» που έγραφε και έκρυβε κατά το σαιξπηρικό κείμενο η, στην φάση της τρέλας της και λίγο πριν αυτοκτονήσει, Λαίδη Μάκβεθ, βγαίνουν από το θεατρικό συρτάρι και παραλαμβάνονται σαν να ήταν το τελευταίο γράμμα προς την κόρη της, η τελευταία διαθήκη της, από αυτήν. Στο πρόσωπο της Νάντιας –της μόνης θυγατέρας που του απομένει μετά από τη ρήξη της σχέσης του με τη μικρότερη κόρη του- θα χρειαστεί να συγκατοικήσουν δύο ασύμπτωτες ταυτότητες: εκείνης της παραλήπτριας του γράμματος και έχουσας το status της κόρης της τρελής και αυτοκτόνου Λαίδης Μακβεθ και της ηθοποιού που αποκτά το status της διαδόχου του πατέρα. Η Νάντια αποκτά την επίγνωση πως το status της ως κόρης του πατέρα συντελείται μέσα από την ανάκληση μιας δικής του πράξης βίας/φόνου απέναντι στη μητέρα της. Μέσα από το εύρημα της επίδοσης της αυτοπροσωπογραφίας/«φαντάσματος του θανάτου» της πεθαμένης ζωγράφου μητέρας, που «προσφέρει» ο πατέρας σαν δώρο στην κόρη του,προκειμένου αυτή να «μπει στο ρόλο», -αναδιπλασιάζοντας στο ελληνικό συγκείμενο την σαιξπηρική επίδειξη της δίκην κεφαλιού της Μέδουσας αποκεφαλισμένης κεφαλής του Μάκβεθ στο τέλος του σαιξπηρικού έργου- της κληροδοτεί τη μοίρα της μητέρας της. Πρόκειται για μια πατρική, κακοποιητική παρέμβαση στη σχέση μητέρας-κόρης που θα επαναλάβει την αρχέγονη πράξη της γυναικείας θανάτωσης.

Παρόλο λοιπόν που ο έλληνας σκηνοθέτης Μάκβεθ επιμένει στον αυστηρό διαχωρισμό ζωής και τέχνης, παρελθόντος και παρόντος, η αρχή «με τη ζωή μας κάνουμε τέχνη» θα δράσει κακοποιητικά στη ζωή των δυο θυγατέρων του.

Αν και λοιπόν εκ του χώρου της τέχνης ερρύει πολλά μισογυνιστικά φαύλα και παρόλο που «η τέχνη καταστρέφει», όπως διαβεβαιώνει ο τίτλος της ταινίας, είναι δυνατόν, μέσα από κριτικές, ανα-στοχαστικές προσεγγίσεις σαν του Νίκου Κορνήλιου να ερρύει και τα ( φιλικά προς την αντι-πατριαρχική, γυναικεία οπτική) κρείττω.

 

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.