«Το γιλέκο μας είναι κίτρινο, αλλά είναι και πράσινο, και κόκκινο και ροζ»

*Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στη γαλλική εφημερίδα Libération την Τρίτη 4 Δεκεμβρίου 2018 και συνυπογράφηκε από τους Jacques Bidet, Patrick Chamoiseau, Laurence De Cock, Annie Ernaux, Gérard Noiriel, Barbara Romagnan, Mathilde Larrère, Christine Delphy, Philippe Boursier, Stéphanie Chevrier, Willy Pelletier.

Η κατάσταση είναι σχεδόν εκρηκτική. Στις συγκρούσεις του Σαμπ-Ελιζέ προστίθενται αυτές της Μασσαλίας, της Τουλούζης, της καιόμενης επαρχίας στο Πι-εν-Βελάι, ένα εμπορικό κέντρο που λεηλατήθηκε στο Σεντ-Ετιάν. Αλλά κυρίως χιλιάδες οδοφράγματα εδώ και τρεις εβδομάδες, μέρα νύχτα, μέσα στη βροχή, στο κρύο, με θυμό, με γέλιο, με φωνές κάποιες φορές, μέσα στο πλήθος, προσφέροντας μεζέδες, κουσκούς, τσάι, παστίς, κρασί και λουκούμια. Στα οδοφράγματα, επίσης, γιορτάζουμε μαζί τις επετείους. Είναι οι αυτοκινητοπομπές, η αλληλεγγύη που σχηματίζεται, όταν δανειζόμαστε πράγματα και εργαλεία, ένα χέρι βοήθειας για τα παιδιά.

Πριν τα οδοφράγματα δεν γνωριζόμασταν μεταξύ μας, καμιά φορά φανταζόμασταν κάτι απειλητικό όταν ερχόμασταν κοντά. Ιδίως στη φτωχή επαρχία. Πριν, ήμασταν συχνά αντίθετοι, αλλά τώρα τουλάχιστον συμφωνούμε στο τι είναι αυτό που μας εμποδίζει να ζήσουμε: τα άνευ όρων δώρα στους πλούσιους, η αποθέωση των θησαυροφυλακίων τους, ο Μακρόν που τους υπηρετεί, που μας απεχθάνεται, που δεν μας ξέρει καν, και οι υπεύθυνοι προσωπικού που απολύουν. Πριν, δεν μιλούσαμε για την οικολογία. Στα οδοφράγματα, κάθε ώρα όλος ο κόσμος συμμετέχει και συμφωνεί: μειώστε τη μόλυνση, φορολογήστε τις εταιρείες που μολύνουν, φορολογήστε την κηροζίνη, μειώστε την τιμή των καθαρών αυτοκινήτων, ανοίξτε ξανά τις γραμμές των τρένων, κάντε πιο φθηνές της δημόσιες συγκοινωνίες αντί να τις καταστρέφετε. Αλλιώς, χωρίς αυτοκίνητο, ποια είναι η λύση;

Το να μειώνουμε αυτό το κίνημα στη βία είναι λάθος. Είναι σα να αρνούμαστε να δούμε το ενδιαφέρον του ενός για του άλλου, τους νέους δεσμούς που δημιουργούνται εκεί, το αίσθημα της συλλογικότητας, της συνύπαρξης, πλάι-πλάι, για έναν κοινό σκοπό. Όταν ο φιλελεύθερος εκσυγχρονισμός εντείνει τον ανταγωνισμό μέσα στην εργασία και για την εργασία, φέρνει την ανασφάλεια για τη δουλειά, για το μέλλον, διαλύει τις συλλογικότητες των εργαζομένων, διαχωρίζει, απομονώνει τα προβλήματα και εμποδίζει τους εργαζόμενους να διαμορφώσουν το κοινό συμφέρον που, μέχρι χθες, τους έκανε να βλέπουν τους συναδέλφους, τους νέους, τους μετανάστες, ως συντρόφους. Αυτό το κίνημα δεν διχάζει. Συμφιλιώνει. Πριν, όλοι ήταν παντού και όλου ήταν μόνοι, ο καθένας για τον εαυτό του, καθένας με τα βάσανά του, ζούσε σε απομόνωση, ένας φορέας του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Τώρα είμαστε μαζί. Αυτό το κίνημα είναι οργή, είναι και ευτυχία. Η μορφή που παίρνει θα εξαρτηθεί από τη συμμετοχή διαφορετικών ανθρώπων που αγωνίζονται για την ισότητα, την οικολογία, την αριστερά. Κάποιοι είναι αγανακτισμένοι, πάνω σε σπασμένες βιτρίνες και καμμένα αυτοκίνητα. Αλλά πού είναι η πραγματική βία, η αληθινή, η διηνεκής που συνεχώς καταστρέφει ζωές; Πού είναι η αισχρότητα, το ανυπόφορο;

Η βία είναι στον οργανισμό απασχόλησης, στους γκισέδες των κοινωνικών και δημοσίων υπηρεσιών, με τους υπαλλήλους που δεν μπορούν να βοηθήσουν. Με τα εκατομμύρια ανέργων ή φτωχών, κυρίως γυναικών, νέων ανθρώπων, περιθωριοποιημένων, που δεν έχουν μέλλον να πιαστούν, που είναι σε οικονομική ανασφάλεια εφ’ όρου ζωής, που δεν έχουν τίποτα να λαμβάνειν. Η βία είναι κάθε μήνα, όταν στις 12 και κάτι, απορρίπτεται η τραπεζική κάρτα και φουσκώνουν τα ληξιπρόθεσμα χρέη.

Η βία είναι απαραίτητη ώστε τα επείγοντα των δημοσίων νοσοκομείων να έχουν κέρδος. Η βία είναι το απλήρωτο ενοίκιο, ηλεκτρικό, αέριο, και τα ειδοποιητήρια πληρωμών που σωρεύονται κάθε μέρα. Η βία είναι στα εργοστάσια, στα εργοτάξια, στα εμπορικά καταστήματα. Στην εντατικοποίηση της εργασίας.Σε ένα εργοτάξιο, ο Αντρέ είδε το χέρι του να διαλύεται. Ο Ρενέ έχασε δύο δάκτυλα από τη μηχανή που χειρίζεται. Ο Σάμια, στο ταμείο, γυρίζει σπίτι με πιασμένη πλάτη, όντας εργαζόμενος ορισμένου χρόνου, με ωράριο γεμάτο «τρύπες» που τον εμποδίζουν να δει την κόρη του. Όλα για ένα μισθό του τίποτα: 1000 ευρώ: τρία δείπνα σε εστιατόριο για εκείνους που δεν πληρώνουν πια την εισφορά αλληλεγγύης.

Από το 1995, οι ασθένειες λόγω εργασίας έχουν διπλασιαστεί, οι μισθοί και οι συντάξεις έχουν κάνει βουτιά, τα εργασιακά δικαιώματα έχουν καταστραφεί, τα επιχειρηματικά κέρδη έχουν εκτοξευθεί και σχεδόν δεν φορολογούνται. Μιλάμε για ποσά; Όχι, μιλάμε για ζωές. Ζωές μέσα στον πόνο και την αγωνία. Ζωές στις οποίες δεν μπορείς να φροντίσεις τον εαυτό σου, γιατί πρέπει να πληρώνεις από την τσέπη σου τις απαλλαγές και το κόστος συμμετοχής, τα πρόσθετα τέλη, τη μεγαλύτερη επιστροφή στα φάρμακα, την ασφάλιση που ακριβαίνει.

Η βία είναι στους παιδικούς σταθμούς που δεν μπορούν να ξεχρεώσουν, στους χώρους για την τρίτη ηλικία που δεν έχουν βοήθεια. Σε κάποιες σχολές δραστηριοτήτων στην Εν, όπου τα δίδακτρα είναι 20 ευρώ και το ένα τρίτο των γονιών ζητούν να πληρώσουν σε τρεις δόσεις. Η τιμή στο πετρέλαιο είναι εκείνη η σταγόνα που υπερχειλίζει τον ωκεανό των βασάνων και της περιφρόνηση που δέχονται οι άνθρωποι.

Το γιλέκο μας είναι κίτρινο, αλλά είναι και πράσινο, και κόκκινο και ροζ. Το γιλέκο μας δεν είναι η Μαρίν Λε Πεν. Στα οδοφράγματα είναι όλα τα χρώματα, όλες οι ηλικίες. Το γιλέκο μας είναι καταπιεσμένος θυμός, επί μακρόν σωρευμένος, που επιτέλους παίρνει το λόγο.

Η βία είναι στα λόγια του Προέδρου των πλουσίων: «Περάστε το δρόμο απέναντι να βρείτε δουλειά», «Μάθετε να τρέφεστε μόνοι σας», «Τρελά λεφτά σε κοινωνικά επιδόματα», και άλλα τέτοια. Η βία είναι στην κραυγαλέα ανισότητα σε τόσα πράγματα, στη φορολογία, στα σχολεία, ανισότητα μεταξύ των «όμορφων» γειτονιών και των εγκαταλελειμμένων περιοχών.

Καλούμε τις αριστερές και μη οργανώσεις να συναντηθούν, καλούμε τον κόσμο σε μια εκλογική ανακωχή, να φτιάξουμε ένα κοινωνικό σχέδιο εκτάκτου ανάγκης που θα επιτρέψει στους εργαζόμενους, τους κατατρεγμένους, τους συνταξιούχους, τους φτωχούς φοιτητές, να έχουν τα αναγκαία για να ζήσουν. Γιατί ενώ το χρήμα ρέει σε αυτή τη χώρα, είναι από τα κάτω προς τα πάνω, από τους φτωχούς προς τους πλούσιους. Ένα κοινωνικό σχέδιο εκτάκτου ανάγκης. Άμεσα. Πριν τη μεγαλύτερη φιλοδοξία, του ξαναχτισίματος του κοινωνικού κράτους. Είναι ώρα να συμπράξουμε, περισσότερο παρά ποτέ. Αλλιώς, τι υπηρετούμε;

Πηγή: https://www.liberation.fr/debats/2018/12/04/gilets-jaunes-verts-rouges-roses-convergeons_1695973

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.